Καλώς ήρθατε

Αν τρέμεις από αγανάκτηση για κάθε αδικία, είσαι σύντροφός μου.
CHE GUEVARA

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2011

Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει

Ένας εύκολος και απλός τρόπος για να συνειδητοποιήσεις το χάλι που επικρατεί στην κοινωνία είναι να παρατηρήσεις το εργασιακό σου περιβάλλον το οποίο αποτελεί ένα μικρόκοσμο της κοινωνίας , σαφώς πιο ασφαλή , αλλά προσφέρεται για  εξαγωγή συμπερασμάτων .
Για παράδειγμα ένα σχολείο ως εργασιακός χώρος μπορεί να παρέχει χρήσιμα συμπεράσματα σχετικά με την κοινωνία και τους ανθρώπους της .
Ξεκινάμε από το θέμα της κοινωνικής πάλης . Ανύπαρκτη τελείως . Ποτέ κανένας δεν απεργεί . Αν κάποιος απεργήσει τότε αυτομάτως ανάγεται από τους άλλους σε σούπερ-επαναστάτη , κάτι σαν την μετεμψύχωση του Τσε Γκεβάρα στην εποχή μας . Άσε που μπορεί να βγει η βρώμα ότι ανήκεις σε τρομοκρατική οργάνωση και να έχεις τίποτα μπλεξίματα με την ασφάλεια . Κάθε μέρα απεργίας έχει ως τίμημα 60-70 ευρώ , πολύ μεγαλύτερο από αυτό που η μάζα έχει διάθεση να προσφέρει ως τίμημα για την συμμετοχή της στους κοινωνικούς αγώνες . Τώρα θα με ρωτήσεις αν οι κοινωνικοί αγώνες μετριούνται με λεφτά ; Προφανώς  , θα σου πω . Και φυσικά αν ο εργαζόμενος δεν έχει σκοπό να πληρώσει το μικρότερο τίμημα των χρημάτων συμμετέχοντας σε μια απεργία , μην περιμένεις και πολλά πράγματα σε αυτό το κομμάτι .
Άλλες πάλι φορές ,για να εξιλεωθεί από την αποχή του από την απεργία , ανάγει τους απεργούς σε οικονομημένους από άλλες πηγές και την μέρα της απεργίας ως μέρα λούφας και αράγματος .  Έτσι  βγάζει την ουρά του έξω  από την οικονομικά ασύμφορη και κάποιες  φορές επικίνδυνη   κοινωνική πάλη , αφήνοντας τους άλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα .Το πιο συνηθισμένο  τους επιχείρημα είναι ότι δεν απεργούν για να μην χαρίσουν τα λεφτά της απεργίας στο κράτος  . Σε όλες πάντως  τις περιπτώσεις καρπώνονται τις κατακτήσεις των αγώνων των υπόλοιπων εργαζομένων .
Ο εκπαιδευτικός δεν έχει καμία διάθεση να συμμετάσχει σε κοινωνικούς αγώνες όταν αυτοί προϋποθέτουν κάποιο τίμημα . Χωρίς τίμημα όμως πολύ ευχαρίστως . Μέχρι και στο Σύνταγμα πάει να μουντζώσει . Α ρε κατακαημένη εργατιά τι σου έμελε να πάθεις .
Στο θέμα της αποδοτικότητας της εργασίας  ,τα πράγματα είναι χλιαρά . Οι περισσότεροι κάνουν το λιγότερο που είναι υποχρεωμένοι να κάνουν , ακολουθώντας πιστά το ρητό “αυτοί κάνουν ότι μας πληρώνουν και εμείς κάνουμε ότι δουλεύουμε” . Έτσι είναι όλοι ευχαριστημένοι . Και αυτοί που κάνουν ότι πληρώνουν και αυτοί που κάνουν ότι δουλεύουν . Ούτε εμείς διαμαρτυρόμαστε που δεν πληρωνόμαστε αφού δεν δουλεύουμε , ούτε και οι άλλοι διαμαρτύρονται ότι δεν δουλεύουμε αφού δεν μας πληρώνουν . Και έτσι περνάνε οι μέρες , οι εβδομάδες , τα χρόνια με αποτέλεσμα να εδραιώνεται και να συντηρείται η νοοτροπία του δεν δουλεύω από τη μία και του δεν πληρώνω από την άλλη . Σκέτος βάλτος η κατάσταση .
Το θέμα της νομοθεσίας και των κανόνων είναι άλλη μια πικρή ιστορία . Οι κανόνες λειτουργίας των σχολείων πρέπει να υφίστανται από την εποχή του Δράκοντα . Μιλάμε για κανόνες που κανένας δεν ξέρει πότε συντάχτηκαν , κανένας δεν τους γνωρίζει και φυσικά κανένας δεν τους τηρεί .  Κανόνες που αναφέρονται σε άλλες εποχές και άλλες νοοτροπίες και οι οποίοι προϋπήρχαν πολύ πριν εμφανιστείς στο χώρο . Καλώς ή κακώς οι εποχές έχουν αλλάξει , τα σχολεία έχουν εξελιχθεί  ,ως ζωντανοί οργανισμοί , άρα θα έπρεπε και  οι κανόνες να προσαρμοστούν στη σημερινή εποχή . Αλλιώς να καταργηθούν γιατί δεν έχουν νόημα .
Η χρήση των τεχνολογιών , κυρίως σε εκπαιδευτικούς προχωρημένης ηλικίας , είναι ψιλά γράμματα . Ο υπολογιστής αποτελεί εφιάλτη . Μην αναφερθούμε σε διαδραστικούς  πίνακες , δίκτυα κλπ . Ορολογία , ικανή να ρίξει στα ναρκωτικά το σύνολο την εκπαιδευτική κοινότητα .  Σχετίζεται με τη σχεδόν , ανύπαρκτη επιμόρφωση των εκπαιδευτικών . Αφού διορίστηκες είσαι ικανός να διδάξεις . Καμία οργανωμένη εξέλιξη παρά μόνο αν εσύ ο ίδιος έχεις όρεξη να εξελιχθείς  με προσωπικό κόπο και έξοδα . Εδώ δεν σε πληρώνουν , σεμινάρια θα σου κάνουν ; Και από την άλλη εσύ έχεις δηλώσει ότι κάνεις μόνο τα βασικά . Θα χάνεις χρόνο από τον ύπνο σου για σεμινάρια ; Άσε ρε αυτά είναι για τους νέους που δεν έχουν ύπνο .
Άλλο σημείο που ευνοεί την δυσλειτουργία μιας σχολικής μονάδας είναι η παντελής  έλλειψη αξιοκρατίας . Διευθυντής και υποδιευθυντές κατέχουν τις θέσεις με βάση κομματικά κριτήρια. Μη ξεγελιέσαι από το γεγονός ότι διευθυντής γίνεσαι με βάση τα μόρια σου . Στα μόρια παίζει ρόλο και η συνέντευξη από την οποία μπορείς να πάρεις όσα μόρια χρειάζεσαι αν θέλουν να στα δώσουν . Δεν έχει σημασία λοιπόν τι είσαι , αν έχεις γνώσεις , ικανότητες , κρίση . Σημασία έχει ποιος είσαι και βασικά με ποιους είσαι . Αν γίνει καμιά στραβή και καταλάβει τη θέση κάποιος ακομμάτιστος συμβαίνει γιατί το σύστημα δεν μπορεί να τα προβλέψει όλα . Κάτι θα του ξεφύγει αλλά τα ποσοστά ευστοχίας παραμένουν πάντα πολύ υψηλά .
Σε περιόδους συνδικαλιστικών εκλογών περίπου το 10% ψηφίζει ενώ το υπόλοιπο 90% απλώς κάνει χρήση της άδειας εκλογών . Τα κομματόσκυλα λοιπόν καταλαμβάνουν τις συνδικαλιστικές θέσεις τους οποίους στη συνέχεια όλοι οι υπόλοιποι σκυλοβρίζουν ως άχρηστους , κομματάρχες και λοιπά υποκοριστικά . Ποιος τους έδωσε τις θέσεις όμως ; Αυτός που τους ψήφισε αλλά και αυτός που δεν ψήφισε καθόλου .
Η δε  γραφειοκρατία σπάει κόκκαλα και νεύρα . Όλα καταγράφονται  σε καρτέλες ,μητρώα , αρχεία , πρωτόκολλα , βιβλία απουσιών , κόντρα   πρωτόκολλα και πάει λέγοντας  . Παρότι  ζούμε στην εποχή του υπολογιστή και των δικτύων , ασχολούμαστε ακόμα με την καταχώριση και αρχειοθέτηση με απαρχαιωμένες μεθόδους ενώ όλα μπορούν πλέον να γίνουν εύκολα με ένα “κλικ” . Βέβαια όταν δε γνωρίζεις πως γίνεται αυτό το “κλικ” εξακολουθείς να στηρίζεσαι στις παλιές και απαρχαιωμένες μεθόδους της χαρτούρας και της γραφειοκρατίας .
Παρατηρώ λοιπόν ότι το εργασιακό μου περιβάλλον είναι φτυστό η κοινωνία . Λαός που τρώει κουτόχορτο , αμόρφωτος , εχθρικός ως προς τη δουλειά , απολιτίκ , ξερόλας και κυρίως ανώτερος από τους άλλους . Τελικά όλα είναι θέμα παιδείας όπως έλεγε και ο Αρούλης . Την παιδεία όμως που να τη βρεις ;
Αν αναρωτιέσαι γιατί η κοινωνία μας είναι για τα μπάζα , την απάντηση της έδωσε ο ποιητής κάτι δεκαετίες πριν “Έχε το νου σου στο παιδί , γιατί αν γλυτώσει το παιδί , υπάρχει ελπίδα” . Το παιδί θα γλυτώσει μόνο μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος . Όχι του υπάρχοντος , ούτε του προηγούμενου , ούτε του προπροηγούμενου . Με αυτά τα εκπαιδευτικά συστήματα δεν υπάρχει ελπίδα .
Τώρα όλοι αυτοί που θέλουν να γλυτώσουν το παιδί καλό είναι να οργανωθούν . Δεξιά να φτιάξουν μια σειρά αυτοί που έρχονται για να το γλυτώσουν και αριστερά αυτοί που φεύγουν αφού το έχουν ήδη γλυτώσει . Αλλιώς θα δημιουργηθεί συνωστισμός και δεν πρόκειται να γίνει καλή δουλειά . Τσάμπα θα πάει τόσος κόπος και είναι κρίμα .
Όσο αφορά την συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών που υπηρετούν το τωρινό όπως και τα προηγούμενα εκπαιδευτικά συστήματα έχω να τους  πω ότι όταν δεν πολεμάς κάτι σημαίνει ότι το ασπάζεσαι . Φτου σας .
Όσο για τους Υπουργούς Παιδείας και μαλακίας των τελευταίων 30 χρόνων : Σκατά στον τάφο σας .